Ostrog autom iz Podgorice i obilazak manastira

Ždrebaonik je u Sekulićima, na levoj obali Zete nedaleko od Danilovgrada. Njegov glavni hram posvećen je Svetom Arhangelu Mihailu, a u njemu se čuvaju mošti Svetog Arsenija Sremca, drugog srpskog arhiepiskopa i naslednika Svetog Save. Ćivot uz južni zid crkve zato je središte poklonjenja i glavni razlog dolaska hodočasnika.

Današnji hram podignut je 1818. na temeljima starije crkve. Natpis iznad ulaza beleži gradnju i kasniju dogradnju zvonika. Među osobenostima unutrašnjosti je ikonostas braće Đinovski. Njegova konstrukcija je zidana, a ukras u obliku vinove loze izveden je u malteru, umesto u uobičajenom drvenom duborezu.

Crkva stoji u središtu porte, sa konacima sa strane. Od 1991. u Ždrebaoniku živi ženska monaška zajednica. Konaci služe njenom životu, dok se posetioci zadržavaju u crkvi i porti.

Pre današnjeg manastira u pećinama Ostroške grede živeli su monasi i isposnici. Manastirsko predanje među njima pamti Isaiju od Onogošta, dok se starija Crkva Vavedenja vezuje za tu prvu zajednicu.

Sveti Vasilije došao je ovde kao hercegovački mitropolit, u doba osmanske vlasti i pritisaka na njegovu eparhiju. Sa bratstvom je obnovio stariji hram i gradio manastir, ulažući svoj rad i imanje. Ostrog mu je bio i mesto molitve i sedište iz kojeg je nastavio da vodi crkvene poslove. Gradnja druge pećinske crkve, Časnog Krsta, odvijala se sa njegovim blagoslovom. O njoj se starao iguman Isaija, čije je ime sačuvano u natpisu iznad vrata.

Vasilije je poslednje godine života proveo u Ostrogu. Posle upokojenja najpre je sahranjen ispod Vavedenja, a njegove mošti kasnije su prenete u crkvu. Vernici ga poštuju kao čudotvorca i njegovim molitvama pripisuju isceljenja. Taj hodočasnički značaj Ostrog čuva i danas. Poseta ćivotu, kovčegu sa moštima, jeste čin poklonjenja koji se odvija uz molitvu i bogosluženja.

Od dva pećinska hrama Gornjeg Ostroga starija je Crkva Vavedenja Presvete Bogorodice. Freske prate neravne zidove pećine, tako da prirodna stena ostaje vidljiva u samom prostoru crkve. Među prikazanim svetiteljima su Sveti Sava, car Konstantin i carica Jelena.

Crkva Časnog Krsta nalazi se na višoj terasi. Sačuvani natpis beleži gradnju 1665. i oslikavanje 1667. godine. Slikar Radul prilagođavao je kompozicije kamenu, bez pravilnih zidnih površina kakve imaju crkve zidane na otvorenom.

Požar iz 1923. poštedio je oba pećinska hrama. Spoljašnji deo Gornjeg manastira i zvonik obnovljeni su nakon njega, pa današnji izgled fasade ne znači da i unutrašnji živopis potiče iz istog vremena.

Kod gornjih terasa raste ostroška loza. Predanje njeno mesto povezuje sa Vasilijevom kelijom i upokojenjem. Sa terasa iznad doline Zete vidi se Bjelopavlićka ravnica.

Donji Ostrog je na zaravni ispod pećinskog manastira. U njegovoj porti nalazi se Crkva Svete Trojice, podignuta 1824. godine na prostoru ranije seoske crkve. Konaci i druge manastirske zgrade oko nje pokazuju kako se ostroška zajednica širila izvan isposnica u litici i prihvatala hodočasnike.

Na steni iznad Svete Trojice nalazi se crkva Svetog novomučenika Stanka. Hram je osveštan 2004. godine, kada su u njega prenete njegove mošti, sačuvane ruke koje su se ranije čuvale u Gornjem Ostrogu. Manastirsko žitije opisuje Stanka kao dečaka koji je čuvao ovce, a lokalno predanje njegovo poreklo vezuje za podostroška sela i stradanje u doba osmanske vlasti.

U porti su konaci i kladenac, a sa ograđene zaravni pogled se otvara prema Bjelopavlićkoj ravnici.